jump to navigation

នៅ​តែ​មាន​ជំនឿ 09/04/2012

Posted by ស្រុកខ្មែរ ស្នេហ៍ខ្ញុំ in រឿង​ខ្លី, សុភមង្គល, ស្នេហា.
Tags: , , ,
trackback

កំពុង​តែ​ឈរ​សម្លឹង​តាម​ផ្លូវ​ដ៏​តូច​ដុះ​ស្មៅ​សង​ខាង​យ៉ាង​ទ្រុបទ្រុល ភ្នែក​ស្ទើរ​តែ​មិន​ព្រិច មុខ​ម្ដង​ញញឹម ម្ដង​ស្រពាប់​ស្រពោន មនុស្ស​ដើរ​ឆ្លង​កាត់​​កន្លែង​គាត់​​ឈរ​ជា​ច្រើន​ដង​ តែ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​ចាកចេញ​ គាត់​យក​ដៃ​បាំង​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​ដែល​ហៀប​នឹង​លិច​ ដើម្បី​គាត់​អាច​មើល​តាម​ច្រក​ផ្លូវ​ឃើញ​​ច្បាស់។ ថ្ងៃ​នេះ​គាត់​មាន​អាយុ ៩០ ឆ្នាំ​ហើយ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ ម៉ោង​នេះ រដូវ​រំហើយ​នេះ​​​កាល​ពី​ ៧០ ឆ្នាំ​មុន​គាត់​បាន​ជូន​ដំណើរ​មនុស្ស​ប្រុស​ ជា​ទី​ស្រលាញ់​របស់​គាត់​​ នៅ​ច្រក​ផ្លូវ​នេះ​ ដោយ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ចាកចេញ​ទៅ​​ដោយ​និយាយ​​ថា​នឹង​វិល​​ត្រលប់​មក​វិញ។

នៅ​វេលា​ព្រឹក​ឡើង​មនុស្ស​ម្នា​ក្នុង​ភូមិ​បាន​ផ្អើល​ឆោឡោ​ ស្រែក​ប្រកូកប្រកាស​ថា​ “លោក​យាយ​​បាន​ដួល​ស្លាប់​ នៅ​ច្រក​ផ្លូវ​រង់ចាំ​​មិន​ដឹង​ពី​ពេល​ណា​មក​ទេ” ដោយ​ក្នុង​ដៃ​របស់​គាត់​ បាន​ក្ដោប​សំបុត្រ​មួយ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ដៃ “ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ហើយ តែ​សែន​ស្ដាយ​ដែល​មិន​បាន​ឃើញ​មុខ​គេ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ។ សូម​​​បញ្ចុះ​សព​ខ្ញុំ​នៅ​មាត់​ផ្លូវ​នេះ ហើយ​ឆ្លាក់​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​​លើ​ថ្ម​​​ធំ​ៗ​​ ដាក់​លើ​ផ្នូរ​ខ្ញុំ​ផង ខ្ញុំ​ខ្លាច​គាត់​ត្រលប់​មក​វិញ​រក​ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ”។ តាម​ពាក្យ​បណ្ដាំ​របស់​គាត់ ​ថ្ងៃ​ក្រោយមក​​ពួក​គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​​ ដោយ​ឆ្លាក់​អក្សរ​លើ​ថ្ម​ក្បាល​ដំណេក​​ដាក់​ជាប់​ផ្នូរ​លោក​យាយ​ នូវ​ឈ្មោះ​របស់​គាត់​យ៉ាង​ធំ​ៗ​​​ថា​​ “សិលា”។


Related articles

មតិ»

1. diynakh - 09/04/2012

Reblogged this on diynakh.


ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: